EpicVIN – co to jest i czym różni się od Carfaxa?

Czym właściwie jest EpicVIN?

Płatnym serwisem, który po numerze VIN generuje raport o historii pojazdu – i jednocześnie oficjalnym pośrednikiem w dostępie do federalnej bazy tytułów własności. To drugie jest ważniejsze niż pierwsze.

Firma działa od 2012 roku, a jej raporty obejmują pojazdy osobowe i lekkie ciężarowe od rocznika 1980. Baza, na której pracuje, to według własnych danych ponad 350 milionów rekordów.

Dostajesz kilka rzeczy w jednym miejscu:

• darmowy dekoder VIN z podstawowymi danymi fabrycznymi,
• płatny raport historii z tytułami, odczytami licznika, zdarzeniami i zdjęciami z wcześniejszych ogłoszeń,
• dane o poprzednich sprzedażach i wystawieniach, w tym poza USA,
• informacje o otwartych akcjach przywoławczych z federalnej bazy NHTSA,
• abonament dla firm – wersja dealerska w cenie rzędu 49,99 USD miesięcznie.

Ten sam podmiot prowadzi też serwisy VinGurus.com i Vininspect.com, więc jeśli trafisz na jedną z tych nazw, masz do czynienia z tym samym źródłem danych. Nie ma sensu kupować raportu w dwóch z nich „dla pewności”.

Skąd EpicVIN bierze dane i czym jest NMVTIS?

Rdzeniem raportu jest NMVTIS – federalna baza tytułów własności prowadzona pod nadzorem Departamentu Sprawiedliwości USA. Jej siła nie polega na wielkości, a na przymusie prawnym.

Do NMVTIS obowiązkowo raportują wydziały komunikacji wszystkich stanów, ubezpieczyciele oraz złomowiska i skupy pojazdów. Nie jest to więc baza budowana na dobrej woli uczestników rynku, jak część komercyjnych zbiorów danych.

Waga tej bazy widać po tym, jak używają jej same stany. W Kalifornii od 1 lipca 2012 roku dealer musi sprawdzić raport NMVTIS dla każdego używanego auta przed wystawieniem go na sprzedaż – a jeśli raport wykaże wpis junk, salvage albo inny brand, na pojeździe obok karty informacyjnej trafia czerwona nalepka ostrzegawcza.

Baza ma jednak wyraźny charakter. NMVTIS jest zbudowana wokół tytułu własności, nie wokół historii serwisowej – dlatego świetnie odpowiada na pytanie „czy ten samochód ma wpis salvage”, a znacznie słabiej na „jak poważna była ta kolizja”. To dokładnie ta różnica, która decyduje o wyborze narzędzia i o którą rozbija się temat clean title.

Co znajdziesz w raporcie, a czego w nim nie ma?

Warstwa federalna daje twarde fakty o dokumentach, a warstwa własna dostawcy dokłada kontekst rynkowy. Rozdzielenie tych dwóch rzeczy oszczędza rozczarowań.

I najważniejsze zastrzeżenie, wspólne dla wszystkich serwisów tego typu: brak wpisu nie jest dowodem, że zdarzenia nie było. Jeśli szkody nikt nie zgłosił, w bazie nie zostanie po niej ślad.

Czym EpicVIN różni się od Carfaxa i AutoCheck?

Dostępem do danych federalnych po stronie konsumenta oraz warstwą własną. Departament Sprawiedliwości i AAMVA zapisały to wprost: konsument nie może otrzymać raportu NMVTIS od Carfaxa, DMVDesk ani Experiana, bo te podmioty udostępniają dane NMVTIS wyłącznie dealerom.

To nie znaczy, że Carfax jest gorszy. Znaczy, że sprzedaje ci swój własny produkt, zbudowany na innej podstawie – trzech dekadach integracji z serwisami dealerskimi i warsztatami.

Dla kupującego z Polski jedna kolumna z tej tabeli jest ważniejsza niż pozostałe. EpicVIN wyróżnia się widocznością historii aukcyjnej i śledzeniem dalszej odsprzedaży za granicą – a właśnie tą drogą jadą auta z aukcji Copart i licytacji IAAI do Europy.

Warto też znać dwie rzeczy, których żadna tabela nie pokaże. Carfax oferuje gwarancję odkupu przy nieujawnionym wpisie na tytule, a AutoCheck zwrot 110% wartości katalogowej w analogicznej sytuacji. To argument przy droższych egzemplarzach.

Czy jeden raport wystarczy?

Przy tanim egzemplarzu – zwykle tak. Przy droższym – nie, i są na to twarde dane: niezależne analizy pokazują, że tylko około 60% zdarzeń pokrywa się między Carfaxem a AutoCheck. Każdy z nich ma więc około jednej piątej rekordów, których nie ma drugi.

Skąd te różnice, jeśli warstwa federalna jest identyczna? Bo każdy dostawca dokłada własną sieć źródeł – Carfax warsztaty, AutoCheck aukcje hurtowe, EpicVIN ogłoszenia i rynek wtórny.

Ceny też mają swoje wyjaśnienie, choć niewygodne. Hurtowy koszt danych NMVTIS dla dostawcy to rząd 0,50–2 USD za jeden numer VIN – reszta różnicy między raportem za 3 USD i za 45 USD przypada na warstwę własną, markę i kanał dealerski.

Praktyczna reguła, którą stosujemy:

• auto do kilkunastu tysięcy złotych – wystarczy jeden solidny raport plus dokładna analiza zdjęć,
• auto droższe albo z wpisem na tytule – dwa raporty od różnych dostawców, bo warstwy własne się nie pokrywają,
• egzemplarz z podejrzeniem cofniętego licznika – priorytetem są odczyty przy zmianach tytułu, czyli warstwa federalna,
• auto z historią serwisową u dealera – tu wygrywa raport z siecią warsztatową.

Jak weryfikować auto z USA krok po kroku?

Warstwami, od najtańszej do najdroższej – bo każda kolejna odsiewa mniej lotów, a kosztuje więcej. Kolejność ma tu realne znaczenie dla budżetu.

1. Zdekoduj VIN bezpłatnie. Darmowy dekoder producenta danych albo publiczne narzędzie NHTSA pokaże silnik, wersję, zakład produkcyjny i zweryfikuje cyfrę kontrolną. Koszt: zero.
2. Sprawdź rodzaj tytułu własności. Salvage bywa akceptowalny, ale non-repairable, parts only i certificate of destruction wykluczają rejestrację w Polsce.
3. Kup raport oparty o NMVTIS, jeśli interesują cię twarde fakty o dokumentach i liczniku. Tu wystarczy tańszy dostawca.
4. Dołóż raport z warstwą serwisową, gdy auto jest drogie albo historia wygląda podejrzanie czysto.
5. Przejrzyj wszystkie zdjęcia lotu, nie trzy pierwsze. Podwozie, wnętrze, pola numerowe, komora silnika.
6. Porównaj opis szkody z tym, co widzisz. Rozjazd między kodem uszkodzenia a fotografiami to sygnał ostrzegawczy.
7. Przy droższym egzemplarzu zamów opinię rzeczoznawcy. Geometria, kalibracja i stan zawieszenia nie wychodzą z żadnego raportu.

U nas dwie pierwsze warstwy masz w cenie procesu. Po wpłacie depozytu od 4 000 zł dostajesz raport Carfax gratis i dostęp do ponad 150 000 pojazdów, a wybrany lot z katalogu aut z USAweryfikujemy do 2 godzin – z historią VIN, oceną zakresu szkody i realnym pułapem oferty. Rzeczoznawcy naszego partnera pracują z certyfikatem kompetencji wg PN-EN ISO/IEC 17024:2012, a pełna obsługa importu samochodów z USA to stała prowizja 2 000 zł brutto.

Na co uważać przy raportach VIN?

Na cztery rzeczy, z których każda regularnie kosztuje kupujących pieniądze. Żadna nie wynika ze złej woli dostawców – to sposób działania tych baz.

• Czysty raport to nie czyste auto. Zdarzenia bez zgłoszenia nie istnieją w żadnej bazie. Przy egzemplarzu z aukcji zdjęcia potrafią powiedzieć więcej niż raport.
• Fałszywi odsprzedawcy Carfaxa. Jeśli strona nie jest carfax.com, to nie jest raport Carfax – najczęściej sprzedaje się tam zwykły dekoder VIN pod cudzą marką albo raport wygenerowany miesiące wcześniej.
• Kupowanie dwóch raportów z jednej stajni. EpicVIN, VinGurus i Vininspect to ten sam podmiot, a część serwisów NMVTIS-direct prowadzi po kilka domen. Drugi raport ma sens tylko od innego dostawcy.
• Ograniczone pokrycie zagraniczne. Auto sprowadzone wcześniej do innego kraju i wystawione ponownie potrafi mieć lukę w historii. Tu właśnie przydaje się warstwa aukcyjna.

Dwa dodatkowe drobiazgi, które warto mieć z tyłu głowy. Tag Enhanced Vehicle opisuje przygotowanie auta do zdjęć, nie jego stan, a raport nie odpowie ci na pytanie o zakres formalności technicznych w Polsce – to rozłożyliśmy we wpisie o homologacji i pierwszym przeglądzie.

Na koniec rzecz, o której zapominają nawet doświadczeni kupujący: historia pojazdu nie mówi nic o opłacalności zakupu. Cenę odniesienia znajdziesz w archiwalnych aukcjach aut z USA, a pełny koszt policzysz w kalkulatorze kosztów importu. Raport ma odpowiedzieć na pytanie „czy to auto jest tym, za co się podaje” – a nie „czy warto je kupić”. Te dwie odpowiedzi trzeba znaleźć osobno, niezależnie od tego, czy patrzysz na SUV-a, czy na motocykl.

FAQ